Nowy etap w dziejach sztuki

W pierwszej połowie XX wieku narodził się nowy etap w dziejach sztuki. Nadszedł schyłek podniosłych idei, a zaczęło powstawać coraz więcej ugrupowań artystycznych oraz kierunków. Realistyczne dzieła Paula Cezanne`a, symbolistyczne prace Paula Gauguina czy ekspresjonistyczna wizja świata Vincenta Van Gogha zapoczątkowały tą nową fazę określaną jako sztuka nowoczesna. Składa się na nią wiele kierunków, dla których wspólnym mianownikiem jest to, że pojawiły się i rozwinęły w okresie pomiędzy początkiem XX wieku a wybuchem II wojny światowej. Wśród cech wyróżniających nową sztukę znajdują się między innymi olbrzymia różnorodność celów, bogactwo form, a także funkcjonowanie obok siebie mnóstwa kierunków. Pomimo tego łatwo jest zauważyć, że sztuka nowoczesna stawia zdecydowanie na abstrakcyjny wyraz dzieła, ponad wszystko ceni czystą formę oraz ostatecznie zrywa z historyzmem. Nowoczesny artysta jawiła się jako ktoś, kto szuka sensu istnienia bytu poprzez swoje własne istnienie oraz przedstawianie na płótnach wartości pozornie mało praktycznych. Rozwój licznych kierunków, które składają się na etap w dziejach sztuki określany umownie jako sztuka nowoczesna, zapoczątkowali w 1905 roku fowiści, którzy pokazali swe dzieła na Salonie Jesiennym w Paryżu. Zasadniczym mottem ich prac był zamiar pokazania przeżyć człowieka, który bez niczyjej pomocy musi zmierzyć się z problemem znalezienia sensu swego istnienia. Do innych kierunków, które miały początek w tamtym czasie zalicza się też kubizm związany do pewnego stopnia z futuryzmem. Głównym tematem prac o takiej tematyce była prezentacja rzeczywistości w ruchu. Dwudziestowieczna sztuka nowoczesna obejmuje też takie kierunki jak surrealizm, łączący w dziełach swych przedstawicieli liczne uniwersalne symbole, których zadaniem było uzmysłowić odbiorcy, że istnieje coś więcej oprócz tylko zwykłego bytu. Wartym wspomnienia nurtem jest także dadaizm, którego twórcami byli młodzi artyści, wykorzystujący w swych pracach dowcip oraz absurdalne sytuacje zaczerpnięte z życia. Znawcy określają ten prąd w sztuce jako pozbawiony wszelkich wartości artystycznych. Do jego cech charakterystycznych zalicza się całkowita swoboda wyrazu, odrzucenie tradycji, a także istniejących kanonów piękna. Większość z ówczesnych twórców doszła do wniosku, że na świecie zabrakło nagle racjonalnego oparcia dla istoty ludzkiej, a ciągłe poszukiwanie go prowadzi do nieustannych konfliktów z samym sobą. Idąc tą drogą rozumowania, bardzo często sztuka nowoczesna szukała rozwiązań w odwoływaniach do mistycyzmu, religii dalekowschodnich czy nawet okultyzmu, które zdawały się dawać artystom większą swobodę działania niż etyka chrześcijańska. Od samego początku swego istnienia sztuka nowoczesna uczyniła artystę kimś bardzo wyjątkowym, jego zadanie sprowadzało się do przedstawienia wizji przyszłości. Zapanował wszechobecny kult sztuki, którego przedstawicielami byli tacy artyści jak Pablo Picasso, Kazimierz Malewicz, Salvador Dali czy Piet Mondrian.