Abstrakcja kinematyczna

We współczesnej sztuce abstrakcja odgrywa bardzo ważną rolę. Jest często bardzo istotnym środkiem artystycznego wyrazu. Abstrakcja, oznaczająca oderwanie, to cecha dzieła pozbawionego dosłownego, jednoznacznego obrazowania. Abstrakckjonizm był jednym z ważniejszych kierunków w sztuce dwudziestego wieku. Wywarł ogromny wpływ na myślenie o współczesnej sztuce. Główną cechą tego nurtu, którą warto szczególnie wyeksponować, jest to, że w dziełach abstrakcjonistycznych niejednoznaczna forma zajmuje miejsce przedmiotu, który w tradycyjnym ujęciu sztuki jest zazwyczaj wysuwany na pierwszy plan i stanowi centrum obrazu czy rzeźby. W sztuce abstrakcyjnej przedmioty nie dają się łatwo rozpoznać. Nie podlegają też powszechnie uznawanym klasyfkacjom. Nie o nie w każdym razie tutaj chodzi. Mówi się nawet, że sztuka abstrakcyjna jest bliska muzyce. W obrębie sztuki abstrakcjonistycznej zaistniały na przestrzeni lat dwa podstawowe nurty: abstrakcja geometryczna i abstrakcja organiczna. Pierwszy z wymienionych nurtów, jak sama nazwa wskazuje, cechował się przede wszystkim operowaniem różnymi kształtami, które kojarzyły się odbiorcy z figurami geometrycznymi. Drugi nurt skupiał zaś te dzieła, dla których istotną rolę odgrywała próba stosowania nieregularnych kształtów organicznych. Abstrakcjonizm, jak niemal każdy nurt w sztuce dwudziestego wieku, podlegał ciągłej, bardzo dynamicznej ewolucji. W latach sześćdziesiątych popularna stała się tak zwana abstrakcja kinematyczna stanowiąca połączenie eksperymentów wizualnych z wykorzystaniem geometrii kinematycznej. Abstrakcja kinetyczna wywodzi się z geometrycznego nurtu abstrakcjonizmu. Blisko jej do op-artu. Op-art to taki kierunek w sztuce, który ma przede wszystkim oddziaływać na oko widza poprzez różne złudzenia optyczne, efekty świetlne. Popularne w tym nurcie było stosowanie abstrakcyjnych linii wywołujących różne efekty wzrokowe. Abstrakcja kinematyczna jest takim działaniem artystycznym, które łączy sztukę wizualną z dziedziną fizki zajmującą się badaniem geometrycznych właściwości ruchu ciał i działających na nie ił. Podstawowymi pojęciami kinematyki są przestrzeń, czas i położenie. Abstrakcja kinematyczna, poprzez odwołanie do skomplikowanych zależności pomiędzy ciałami, przenosi więc odbiorcę jakby w zupełnie inny wymiar odczuwania sztuki. Tym samym abstrakcja kinematyczna stanowi kolejny eksperyment neoawangardowy. Podobnych eksperymentów w sztuce dwudziestego wieku można by znaleć jeszcze więcej. W przypadku abstrakcji kinematycznej chodzi o zdezorientowanie ludzkiego oka. Prekursorem kierunku artystycznego związanego ze złudzeniami był Victor Vasarely, który swój pierwszy eksperyment (romby dające wrażenie naprzemiennie wklęsłości i wypukłości) wykonał już w latach trzydziestych. Rozkwit abstrakcji kinematycznej przypada na lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte, gdy podobne eksperymenty wpisywały się w ogólne tendencje sztuki tamtego okresu.